Eğer Lakers'ın eski takas hedefi serbest kalırsa, L.A.'nın wing-stopper sorunu kadro inşa testine dönüşür

Haberin önemi Lakers'ın yeniden “ilgi” duyması değil; edinme mekanizmasının değişmesidir. Deadline'da ciddi bir hamle (1) takas edilebilir maaş dengesi, (2) draft sermayesi ve (3) hedefin playoff etkisini net biçimde yükselteceğine dair içsel bir inanç gerektiriyordu. Free agency—veya bir sign-and-trade yolu—hesabı yeniden çizer: Lakers daha dar kaynak bandını (exceptions, minimum kontratlar veya yapılandırılmış sign-and-trade) kullanabilir ve isim değerinden çok rol hassasiyetini önceliklendirebilir.

Bu önem taşıyor çünkü L.A.'nın son kadro döngüleri tekrar tekrar aynı yapısal gerilimle karşılaştı. Lakers savunmaya yaslandığında ancak sınırlı şutörlerle oynadığında rakipler sahayı küçültüyor, nail'i dolu tutuyor ve her LeBron/Davis aksiyonunu kalabalık bir sahneye çeviriyor. Spacing'i kovaladıklarında ise son dakika izolasyonlarına karşı hayatta kalamayan bir “one-and-a-half stop” takımı olma riski alıyorlar. Bu dedikodulardaki deadline hedefi arketipi genellikle iki-yönlü bir kanat—büyük guardlar ve skorer kanatlara on-ball görevleri üstlenebilen, ama hücumda da tamamen pasif olmayan bir oyuncu.

X'ler ve O'lar açısından, bir “former deadline target”ın free agency'ye girerken değeri üç bağlı soruya dayanır: (1) ilk aksiyonu savunabilir mi, (2) ikinci aksiyonu atlatabilir mi, ve (3) Lakers'ın hücum spacing'ini işler halde tutabilir mi.

Savunmada Lakers'ın Davis ile tercih ettiği kimlik, topu önünde tutup yardımın gelmesi için zaman kazandırmak, ardından Davis'i son-saniye caydırıcısı olarak kullanmaktır. Bu, eklenecek kanadın point-of-attack'te kredibil olması gerektiği anlamına geliyor—high ball screen'lerin üzerinden fight etmek, pull-up'ları rear-view contest ile durdurmak ve playoff takımlarının iletişim bozuklukları yaratmak için spam'lediği ghost screen ve re-screen'lerde bağlı kalmak. Hedef oyuncu 1–3 (veya acil durumda 1–4) switch yapabiliyorsa, L.A. coveragelerini toggle edebilir: pull-up guard'lara show-and-recover, son çeyrekte switch, veya guard ezildiğinde Davis topa çekildiğinde “peel switch” uygulamak.

Hücumda Lakers LeBron/Davis iki kişilik aksiyonlarında yaşıyor—spread pick-and-roll, horns entry'ler ve boş köşe ball screen'leriyle downhill avantajlar yaratmak. Yardımı cezalandıramayan bir kanat, L.A.'yı zorlayan tam da o karşı hamleleri davet eder: rakipler erken düşük bir adam oturtur, roller'ı agresifçe tag'ler ve zayıf taraftaki köşeyi şut atmaya zorlar. Hedef mutlaka hareketli bir şutör olmak zorunda değil ama en azından şunlardan birini sağlamalı: (a) hızlı tetik corner 3s, (b) kısa-closeout playmaking (tek dribbling, iki-pas okuması), ya da (c) top-bakmayı cezalandıran cutting IQ. Eğer şut atmaktan kaçınıyorsa, takımlar onu “gap” edecek, nail'i tıkayacak ve LeBron'un sürüşlerini cezasız kickout'lara dönüştürecekler.

Taktiksel en iyi senaryo, Davis'i savunmada roamer olarak tutan ve hücumda bir köşeyi meşgul etmeye devam eden bir rotasyon: böylece Lakers Spain pick-and-roll, flare-out counterlar ve weak-side pindown'ları dört-e-5 oynamadan koşturabilir. En kötü senaryo ise rakiplerin memnuniyetle ihmal ettiği savunma-odaklı bir parça, ve her son-dakika pozisyonunun boya temaslı bir mücadeleye dönüşmesi.

Bir baş antrenör bu durumu başlıklarla değil rotasyon matematiği ve matchup sıralamasıyla değerlendirecektir. Antrenörün hemen cevabı: bu oyuncu Batı'da maçı kapatabilir mi? Closing groups, Lakers'ın aynı anda iki problemi çözmesi gereken yerler—elitteki perimeter yaratımı kontrol etmek ve “one pass, no advantage” pozisyonlarından kaçınacak kadar yarı-saha spacing üretmek.

Yeni kanat gerçek bir stopper ise, koçluk kadrosu sorumlulukları yeniden slotlayabilir. LeBron daha çok “roam and stunt” yükünü alabilir, birincil yaratıcıları kovalamak yerine. Davis daha stratejik kullanılabilir: pull-up tehditlerine karşı kısa süreler için daha yüksekte, sonra top yana itildiğinde tekrar drop veya soft switch şemasına geri dönmek. Bu satranç oyunu: mismatch arayan takımlara karşı L.A.'nın, bir pozisyonda üç kez screen'lenerek oyuna sokulsa bile ayakta kalacak savunuculara ihtiyacı var.

Hücumda koç, kanadın nerede yaşayacağına karar vermeli: köşe spacer, 45-kesici tehdit veya ikincil screener. Şutör değilse, kadro ona örtü kurmak zorunda: yalnızca Davis yukarı kaldırıldığında “dunker spot” kesicisi yapmak ya da aksiyonları invert etmek—ona LeBron için screen attırıp switch zorlayıp sonra boşluğa slip etmek gibi. Ama her non-shooter koreografi gerektirir. Rakipler onun üzerinden pre-rotate yapacak, bu yüzden Lakers otomatik counter'lar kurmalı: sürüşlerde baseline drift, weak-side hammer aksiyonları ve yardımın yol almasını sağlayacak hızlı swing-swing dizileri.

Ön büro açısında, antrenör kadroya bir kritik bilgi geri bildirimi verecek: takımlar her turda onu screen aksiyonlarına soktuğunda oyuncunun savunma değeri sabit kalıyor mu? Eğer kalmıyorsa, sezon içi çözümü olan ama playoff sınırlamaları bulunan bir parçaya dönüşür—L.A.'nın yüksek etkili playoff pozisyonlarına dayalı kadrosunun göze alamayacağı tuzak.

Stratejik olarak mesele optionality. Free agency erişimi (veya tehdidi) pazarlık gücünü değiştirir: Lakers aynı arketipi geleceğini ödün vermeden kovalayabilir, ve potansiyel takas ortakları şimdi oyuncuyu hiçbir şey vermeden kaybetme riskiyle karşı karşıya. Bu dinamik sign-and-trade görüşmelerini hızlandırabilir ve ligde her zaman kıt olan orta seviye iki-yönlü kanatlar için piyasayı sıkıştırabilir.

Lakers için daha büyük anlam kadro kimliği netliğidir. Bu tip bir oyuncuyu ararlarsa, perimeter'de hayatta kalabilen bir playoff savunmasına yatırım yapma taahhüdü verir—Davis'in anchor olmasına izin verilir, sürekli kovalaması gerekmez—ve hücum yaratımının LeBron/AD artı daha az sayıda uzman spacer'dan gelmesini kabullenirler. Vazgeçerlerse, ön büro şut ve top-handling'i yıldızların etrafında önceliklendirdiğini, şemanın ve iç gelişimin point-of-attack açığını kapatabileceğine dair bir bahse girdiğini işaret eder.

İzlenecekler: (1) Lakers'ın yaz harcamasının bir yüksek-etkili kanada mı yoksa birden fazla minimum uzmana mı yoğunlaşacağı, (2) kapanış rotasyonunun dahili olarak nasıl projelendiği—en iyi guard'ı kim savunacak, en iyi kanadı kim savunacak, köşe kimde olacak—ve (3) Batı'daki rakiplerin Davis-merkezli coverageları zorlamak için daha fazla screening ve pull-up şutu stoklayıp stoklamadığı.